Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Δώσε μου έναν τίτλο φυγής.


Για λέγε μάγκα.
Τι κάνουμε τώρα.
Με φτύνει ο πατέρας μας από ψηλά και εσύ κοιτάς το θέαμα.
Αυτοί είμαστε.
Μη γελάς.


Συνήθισα να βλέπω μπάτσους και να αλλάζω δρόμο.
Καλά παιδιά είναι και στον τάφο οι πάντες ξανασμίγουν με την γαλήνη του νου που σαν αιώνιες οντότητες αγάπησαν και βίωναν πριν τη γέννα τους.
Αλάνθαστοι και ωραίοι πριν το πρώτο φως δουν, πριν τους παραλάβουν οι σκάρτοι.


Τα χείλη μας σπάνια πιώματα ψάχνουν να γευτούν και εγώ να κρέμομαι από κάποιο μπαρ.
Συζητήσεις της πλάκας μάγκα.
Να ευχαριστώ που υπάρχει κάτω από το μπαρ μια μπάρα για τα πόδια αφού είμαι ολόκληρος χυμένος και ότι πιο σταθερό έχω πάνω μου είναι το χαμόγελο μου.
Θυμάμαι να τρέχω να προλάβω το τραίνο ξημερώματα για να παρουσιαστώ ξανά στρατόπεδο
Σκνίπα να είμαι και να ξερνώ λίγο πριν μπω η ακόμη και μέσα στην βρωμερή του χέστρα
Να γελάω μπροστά στον καθρέπτη με στόμα πιο στυφό από ποτέ.
Να γελώ ξέροντας ότι πάλι θα υποφέρω στους ίδιους διαδρόμους χωρίς ένα αλάνι πλάι μου.
Να γελώ γιατί με έχω τι και αν δε το πήρα πρέφα.
Μα γάμησε το,  παρελθόν είναι και αυτό.
Όταν σας βλέπω θυμάμαι αψυχολόγητες μανούρες με τελειωμένους τύπους.
Ξεκόλλα όμως γιατί τώρα λέμε ότι ωριμάσαμε.


Βρώμικα στόματα κυνηγάνε μεθυσμένα κορίτσια στο δρόμο της επιστροφής.
Υποταγή στην επιβλητική κυριαρχία της ματαιότητας.
Βία, έρωτας, άσχημη ειλικρίνεια, δόντια να τρίζουν, χαμηλοί παλμοί εξαιτίας της ψυχρότητας και ο πόνος να ζητάει να πνιχτεί.
Πες μου κάνω κάνα βήμα η απλά το χάνω?
Γιατί εγώ δεν έχω ιδέα με αυτό το ελαττωματικό κεφάλι που κουβαλάω.
Φυλακισμένος στο ελάχιστο αυτό εμβαδό.


Κάθε μέρα νιώθω να χτίζω το ίδιο οικοδόμημα απ’ την αρχή.
Για πόσο ακόμα.
Στις 7 πιάνω δουλειά.
Σκέφτομαι ότι τουλάχιστον δεν πρόκειται να πεθάνω μέσα στις επόμενες 9 ώρες.
Μία ενθαρρυντική σκέψη για να κυλίσει και αυτή η μέρα.
Και στην συνέχεια μάγκα μου μέσα σε αυτό το 9ωρο γίνομαι ποιητής.


Μάζεψε τα και έλα να φύγουμε από τα ξενέρωτα αυτά χώματα.
Θα ζήσω για να επιβεβαιώσω τα ευρήματα της φαντασίας μου.
Θυμάμαι με ένα σάπιο μηχανάκι γυρίζαμε τρικάβαλο τραγουδώντας με μπουκάλια στα χέρια φωνάζοντας στους περαστικούς “ληστεία”.
Να σας κλέψουμε το είναι σας θέλαμε.
Μα με τόση φτήνια που έπαιζε σπάνια γυρίζαμε σπίτι με κάτι αξίας πάνω μας.


Σαν και αυτούς δεν γίνομαι.
Σαν και αυτούς μη γίνεσαι.


4 σχόλια:

Manolo7 είπε...

Ξερεις γιατι; Γιατι δυστυχως εχουμε μαθει να βολευομαστε επειδη μας δινει το αφεντικο 5 μερες αδεια και ολα καλα. Επειδη αυτο το μηνα μας πληρωσε στην ωρα μας, χωρις βεβαια τις υπερωριες.

Γιατι δυστυχως, "κουραστηκαμε" να αντιδρουμε, καποιο το θεωρησαν και ματαιο πλεον. Καταλαβες, μας παιρνει η μπαλα, ακολουθαμε της ζωη μας οπως μας τη δινουν αντι να μας ακολουθει αυτη στους δικους μας ρυθμους.

Μου θυμισες οταν επρεπε να επιστρεψω για τις 2 τελευταιες μερες πριν παρω το γαμωχαρτο. Γενια ενος μηνα και τερμα γκολ απο τα ξιδια, με ειχαν και κανα μισαωρο οι ασφαλιτες στο λιμανι επειδη τους τρολαρα μπηκα το απογευμα μεσα γαματα. Και οταν με πλησιασε ενας απο τους φρουρους της εξουσιας, του ειπα να μη μ' ενοχλει γιατι θα τον ξεκοιλιασω... και πιστεψε με εκεινη τη στιγμη ανετα το εκανα.

mahler76 είπε...

όσο μπορείς να ονειρεύεσαι και να αντιστέκεσαι είσαι καλά. Ή τουλάχιστον καλύτερα από τους περισσότερους.

Π.Μ είπε...

Raubüberfall!
Το νου...

Constantine είπε...

@ Μανολο7 το δικο μου κονσεπτ ήταν οτι γυρισα στον τοπο μου πισω(ενα πουτσοχωρι) να δουλεψω στην υπαρχουσα οικογενειακη δουλεια. Δυστυχως η ευτυχως με τον πατερα μου δεν καταφερα να συμβαδισω ποτέ εγκεφαλικα στη ζωη μου και η συμβιωση μας ηταν παντα δυσκολη, το χωριο εξελιχθηκε σε θηλια στο λαιμο γιατι αν υπηρχε κατι το οποιο δε διαπραγματευτηκα ποτε απο τη στιγμη που το εγκατελειψα ηταν το δικαιωμα της ανωνυμιας και απλα εφτασε η φαση να ειναι πιο μιζερη και απο αυτη ενος οικογενειαρχη μεσηλικα που σιχαινεται τη γυναικα του, γαμωσταυριζει τα παιδια του και το μονο πραγμα που κανει γυρνωντας απο τη δουλεια ειναι να αραξει στον καναπε βλεποντας tv μεχρι να παει βραδυ και να τον παρει ο υπνος. Και ομως ηταν καπως ετσι. Περιμενοντας ενα γαμημενο σαββατο να βγω να πιω οσο μπορω και να ριξω καμια ρουκετα να ηρεμησω. Οπότε ξες δε το θελω αυτο και οταν ξερναω θελω να ειμαι χαρουμενος, να ξερναω κ να γουσταρει η ψυχουλα μου. Οπότε για μενα μαλλον εφτασε η ωρα να το παιξω "περιφερομενος μαλακας" αφηνοντας την ελλαδα.

στους μπατσους χαμογελαμε καθε φορα που κουβαλαμε.

@Mahler μου ο καθεις ειναι υπαιτιος της καθημερινοτητας που ζει. Και τα μιζερα ανθρωποειδη γαμησε τα. Δεν αξιζουν καν να ζουν.

@Π.Μ πως καταντησαμε ετσι. ντιπ καλα ρε σου λεωωωωωωω. Raubüberfall γαμω τη παναγια!