Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Μίλα μου για τέχνη έντεχνε


Το σακάκι του παππού, μία φωτογραφική περασμένη στο λαιμό, ένα σταθερό χέρι, μερικά ντεμέκ ψυχολογικά… και ναι δημιουργήσαμε τέχνη κύριοι.

Έντεχνοι μαλάκες.

Τέχνη είναι να αναγνωρίζεις ότι μέσα από την τέχνη κυνηγάς την προσωπική σου αναρρίχηση. Και δεν μιλάω για πνευματική αναρρίχηση γατάκι.
Τέχνη είναι να παραδέχεσαι τα απωθημένα σου. Να τα εντοπίζεις στην κάθε πρόταση που φτύνει το στόμα σου. Βασικότατο.
Τέχνη είναι να καταλάβεις ότι ασχολείσαι με την τέχνη για να μην έρθει η στιγμή που θα νιώσεις άτεχνος.
Τέχνη είναι να ξέρεις ότι εκμεταλλεύεσαι την τέχνη. Διανοούμενε υποκριτή.
Ακόμη και το intellectual ‘’εγώ’’ σου το αποκαλείς τέχνη. Κατά τα άλλα είσαι και εσύ ένα παιδί που είχε την ανάγκη να πιαστεί από κάπου και έτσι μοιραία… ερωτεύτηκες την τέχνη.

Τέχνη είναι να έχεις τα αρχίδια να παίρνεις αυτό που θες. Να το κλέβεις. Τέχνη είναι να μην μπλοφάρεις κρύβοντας τις σκέψεις σου πίσω από λέξεις αλλά να τις σερβίρεις στην μάπα αυτού για τον οποίο προορίζονται. Τέχνη είναι το πάθος που συχνάζει στους δρόμους και όχι στα κέντρα φθηνών ιδεολογιών.

Η τέχνη πρέπει να είναι ακραία και να απαιτεί να είσαι ακραίος.  
Η γαμημένη ωμή και ειλικρινής αισχρότητα… είναι τέχνη.
Μίλησε μου και άλλο για τέχνη… με κάνεις και γελάω παρόλο που δεν ξέρω από αυτά.
 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Φιλίππου νομίζω λέγεται.



Παρακμιακό μαγαζάκι, πολύ κόσμο, ήδη πατημένος, πατήματα και μέσα στο μαγαζί, τα απαραίτητα τσίπουρα, ρεμπέτικο και ένα αρσενικό να σου λέει τους πόνους του.

Μόνο μη νηφάλιες μορφές. Σκέψεις πρόστυχες, μα πάντα τόσο αληθινές που λένε και οι χατ τρικ.

Και εδώ η φωνή και η μουσική της Lady Lazarus. Μιας φίλης που αγαπώ. Ρίξτε μια ματιά.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Η μικρή



Ο μικρός είχε πάει να δει τους παππούδες του και πέρασε εκεί το βράδυ. Το επόμενο πρωί επέστρεψε σπίτι, καλημέρισε την μητέρα του και ανέβηκε τις σκάλες για το δωμάτιο του. Ανοίγοντας την πόρτα βρήκε το κρεβάτι του ξέστρωτο και σκάλωσε για λίγο. Του φάνηκε περίεργο γιατί το είχε στρώσει πριν φύγει την προηγούμενη μέρα. Τότε έχωσε την μύτη του στο μαξιλάρι για να καταλάβει ότι κάποιος με ελαφρώς ομορφότερη μυρωδιά από την δική του είχε κοιμηθεί εκεί. Αμέσως ξανακατέβηκε τις σκάλες και ρώτησε την μητέρα του. Εκείνη γέλασε και του είπε ότι πριν έρθει αυτός ήταν εκεί η μικρή με την μητέρα της. Η μικρή είχε κοιμηθεί για λίγο στο κρεβάτι του.

Απομακρύνθηκε με σταθερό και άνετο βήμα και μόλις χάθηκε από το οπτικό πεδίο της μητέρας του έτρεξε να ξαναμυρίσει το μαξιλάρι. Ήξερε ότι δεν μπορούσε πλέον να επιβληθεί στο χαμόγελο του και επίσης ήξερε ότι η μύτη του και αυτός δύσκολα θα ξεχνούσαν αυτή την μικρή.


Όταν συναντήθηκαν το απόγευμα της είπε ότι μυρίζει απαίσια..

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Άτιτλο


Αγνά χαμόγελα. Γαλήνια χαμόγελα. Χαμόγελα που θα έπρεπε να μείνουν εκεί για πάντα. Αγνώστου λόγου χαμόγελα που μαγνητίζουν τα βλέμματα πάνω τους. Χαμόγελα που δεν περιμένουν να πάρουν παρά μόνο να δώσουν. Σπάνια χαμόγελα..



Μία απλή καμπύλη.


Και τι πιο όμορφο από το να ξέρεις ότι εσύ είσαι ο υπεύθυνος για αυτό το θέαμα..


Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Μη με ρωτάς ποια είναι αυτή που..


Περπατάει σε βρώμικα μέρη της πόλης με το γνωστό psycho βλέμμα της, το περίεργα κουρεμένο κεφάλι, το χαμόγελο που μόνο ερωτήσεις προσφέρει…

Άλλοτε ντυμένη σαν party animal, άλλοτε με ένα μπλε see through μπλουζάκι και άλλοτε σαν μία τυχαία χίπισσα. Επίσης θυμάμαι μία γούνα και κάποιες άλλες φορές φόρμα, κουκούλα, σουφρωμένα χείλη και κάλτσα πάνω από το γόνατο. Πληροφορίες λένε ότι είσαι γενικά… ‘’κομπλέ’’.

Ω, δικέ μου είναι τυπάκι το μωρό…

Ναι ξέρω, συχνάζει σε μέρη που ο καφές διασχίζει το λαρύγγι σου ενώ τα αυτιά σου λούζονται με απαλούς jazz ήχους. Διαβάζει βιβλία και τα μάτια της αστράφτουν πίσω από τα μαύρα κοκάλινα Ray Ban γυαλιά της. Με την βοήθεια της φωτογραφικής μηχανής της φυλακίζει ξανά και ξανά τον εαυτό της. Το βράδυ θα την δεις με τα παιδιά της πλατείας να την αράζει κάπου χύμα. Αν πάλι την πετύχεις να απολαμβάνει το ποτό της περιτριγυρισμένη από σηκωμένους γιακάδες.. μην απορήσεις.

Μην απορήσεις γιατί πολύ απλά… είναι γυναίκα. Και δεν είναι μία οποιαδήποτε γυναίκα. Είναι η γυναίκα που προκαλεί και αδυνατεί να καταλάβει που αποσκοπούν οι προκλήσεις της. Τόσο ρηχή αλλά και τόσο διαβασμένη έχει μείνει κρεμασμένη από την λέξη κουλτούρα. Culture που λένε και τα αγγλά. Είναι αυτή που αναζητεί στοιχεία από δύο τόσο διαφορετικούς κόσμους.


Καυλώνει με την αλητεία
και από την άλλη χωρίς τα φράγκα
δεν υφίσταται.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Take me to the..



Λευτέρης, 36. Ένα τόσο ευγενικό και χαμογελαστό παιδί είχε την ‘’τύχη’’ να είναι μία από τις 5 περιπτώσεις παγκοσμίως με σαρκοείδη καρκίνο στον εγκέφαλο. Μάλιστα όταν το ανακάλυψε ότι υπάρχει πρόβλημα αναγκάστηκαν να στείλουν δείγματα στην αμερική για να καταφέρουν να βρουν τι είναι.

Γιάννης, 61. Γιατρός στο επάγγελμα. Ένα εγκεφαλικό ήταν αρκετό για να τον αφήσει στο κρεβάτι.

Αντωνάκης, 23. Να πω την αλήθεια δεν με πήγε η καρδία να τον ρωτήσω τι είχε. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι είχε σοβαρό πρόβλημα. Κάθε φορά πάλευε για να βγει από το δίπλα δωμάτιο. Μου θύμισε έναν συμμαθητή μου που τον φωνάζαμε αγαθό. Τόσο ήσυχος ήταν..

Θοδωρής, 31. Ιστορία αμαρτωλή. Τον έκοψα από την αρχή. Όταν όλοι είχαν κοιμηθεί βγήκαμε στο μπαλκόνι για ένα τσιγάρο. Περίμενα να ακούσω την γνωστή διαδρομή και επαληθεύτηκα. Η αποθέωση της χημείας. Δύο τσακώματα, φυλακές, φιλίες βασισμένες στα ντράγκια και σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθε η σκλήρυνση κατά πλάκας. Πλέον και αυτός το ήξερε ότι είχε ημερομηνία λήξεως. Μία φράση του κρατάω… ‘’πάντα ήμουν εθισμένος στους εθισμούς’’. Όπως έλεγε, δεν είχε τα αρχίδια απλώς για να πειραματιστεί. Απλό και σωστό παλικάρι που έκανε το λάθος να μπλέξει με την πουτάνα που ποτέ δεν συγχωρεί.

Τι σου είναι η ζωή.
Ξεκινάς να πας μία βόλτα που άλλοτε την ολοκληρώνεις και άλλοτε όχι.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν επιστρέφεις..