Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα υπό τον ήχο της βροχής.

Χριστούγεννα με ένα φιλαράκι. Πήραμε κάτι μπουκάλια amstel από ένα περίπτερο και περπατήσαμε στην βροχή ως που αράξαμε λίγο απόμερα κάτω από την στέγη ενός κτηρίου. Περασμένα μεσάνυχτα εκτεθειμένοι στους ήχους της φύσης. Είχαμε να μιλήσουμε κάτι μήνες και είχαμε πολλά να πούμε. Ήταν αδύνατο να μπούμε σε λεπτομέρειες για αυτό και περιοριστήκαμε σε μία συζήτηση γενικού περιεχομένου σχετικά με τις ζωές μας. Μοιραστήκαμε σκέψεις, στιγμές, ψυχολογικά. Λίγο οι καταχρήσεις, λίγο οι λανθασμένες επιλογές, λίγο τα ανύπαρκτα συναισθήματα, λίγο η εσωτερική ανισορροπία, λίγο οι αιώνιες σπουδές, λίγο το εύθραυστο μέλλον. Ήταν μία λογική συζήτηση. Ήταν μία από αυτές που αρέσκομαι να κάνω με άτομα που ξέρω ότι θα ανταποκριθούνε.

Γουστάρω που έχω άτομα τα οποία έχουν να μου δώσουν και πάνω απ’ όλα νιώθουν. Γουστάρω που η ζωή μου πήρε αυτή την κλήση εδώ και λίγα χρόνια και γουστάρω που τον τελευταίο καιρό η κλίση μεγαλώνει. Μέχρι πρόσφατα ένιωθα να πνίγομαι.

Δεν χρειάζονται υπερβολικές δόσεις αγάπης. Λίγες και αληθινές.

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Γιάννης Αγγελάκας - Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε



Απόσπασμα από “ΘΑΛΑΜΟ Α”


Μ’ όλα αυτά προσπαθώ και εγώ σαν καθωσπρέπει κυνικός να κρατήσω την απαιτούμενη απόσταση από τον εαυτό μου.

Απόσπασμα από “ΘΑΛΑΜΟ Β”

Δεν μπορείς να με δεις σκύλα! Δεν κατάφερες ποτέ να μ’ αγαπήσεις, θλιβερό πανανθρώπινο χούφταλο! Μόνο να νοικιάσεις την ψυχή μου μπορείς και αυτό όσο κρατάει ένα χορταστικό γεύμα σε ένα περιποιημένο εστιατόριο, κι ύστερα μόλις αρχίσω να ρεύομαι, σε ξεχνώ και πάλι.
Ξημερώνει. Μισοκατανοημένο πρώτο φώς. Λαμπερός δαμαστής αγριεμένων και χαμένων ψυχών. Μετανιώνω για όσα ως τώρα ισχυρίστηκα, για ό,τι ως τώρα υπήρξα.
Μετανιώνω για αυτή μου ακόμα την μετάνοια.

Απόσπασμα από “ΘΑΛΑΜΟ Γ”

Ήρθε ένα απόγευμα ντυμένη ισχνά, στολισμένη με τα στίγματα μιας σαρκοφάγας νοσταλγίας. «Μ’ ομορφαίνει ο πόνος?» με ρώτησε ή εγώ της απάντησα «Σ’ομορφαίνει ο πόνος» χωρίς να θυμάμαι αν με είχε ρωτήσει κάτι τέτοιο.

Απόσπασμα από “ΘΑΛΑΜΟ Δ”

Στριμώχνομαι στην σειρά με υπερτροφικές μπαλαρίνες, σταφιδιασμένες πριμαντόνες, καυλωμένους στρατοκράτες, βιαστές λαχανικών, ορχήστρες δολοφόνων, φυματικούς μεσσίες, πυρηνικούς επιβήτορες. Έρχεται η σειρά μου, έρχεται η σειρά μου και δεν έχω τίποτα αξιόλογο να επιδείξω, κάποιο τρικ να γοητεύσω έστω μερικούς. Τρέμω. Τα έχω χαμένα. Αυτό θα κάνω. Θα ουρλιάξω πως είμαι πάμφτωχος κι αδέξιος κι ανίκανος και κενός και ίσως για αυτό να αξίζω μία στιγμή την προσοχή σας. Θα τρομάξουν. Δεν μπορεί, θα με χειροκροτήσουν.
Α! Ξημερώνει για τα καλά, πρέπει να βρω κάποιον να του πω καλημέρα. Αρκεί βέβαια αυτός ο κάποιος να μην οπλοφορεί.

Απόσπασμα από “ΕΞΟΔΟΣ (είμαι ελαφρύς)”

Καταπίνω σύννεφα και χουφτώνω αστερισμούς. Χορεύω βαλς με την Μεγάλη Αρκούδα, παίζω κρυφτό με την Μικρή, σβήνω το Άλφα του Κένταυρου. Κι ύστερα, σαν παραχορτασμένος σκύλος, νωχελικά απλώνομαι πάνω στην πλάτη του χάους, ενός καλοσυνάτου βροντόσαυρου που δεν σταματά στιγμή να ταξιδεύει, και εκεί κοιμάμαι ανυποψίαστος για το που θα με βρει η αυγή. Έρχονται στιγμές που βρίσκεις στη ζωή όσα μόνο από το θάνατο μπορούσες να ελπίζεις.

Άτιτλο

Πριν αρχίσουν όλα
Είχαν κιόλας αρχίσει
Πριν φτάσω ήμουν ήδη εκεί
Τα ίχνη μου και ο δρόμος προϋπήρχαν
Τ' ακολούθησα
Βρήκα ένα σπίτι στις φλόγες
Μπήκα μέσα και του 'βαλα φωτιά.

Άτιτλο

Καταραμένη γυναίκα,
μου έμαθες τόσα πολλά
δεν πρόκειται να στο συγχωρήσω ποτέ.

Οι καλύτεροι της ράτσας μας

Οι καλύτεροι της ράτσας μας γίνονται φονιάδες
Ακολουθούν σε απόσταση ασφαλείας
οι ποιητές
οι παραμυθάδες
οι τερατολόγοι γενικώς
Μερικές χιλιάδες έτη φωτός πιο πέρα
Πλατσουρίζουν αγέλαστοι κι ανόρεχτοι
Στα στάσιμα νερά της μετριότητας
Οι όμηροι του φόβου


Άγνωστη Χ

Με σκαλίζεις σαν ξερό χωράφι
Κι ό,τι σάπιο και άχρηστο βρίσκεις το αγαπάς
Το χρυσάφι μου το πετάς στα σκουπίδια
Αναλογίζομαι την ώρα που θα φεύγεις
Νομίζοντας πως πήρες ό,τι ήθελες να πάρεις
Δίχως ποτέ να σου περάσει απ' το μυαλό
Πώς πήρες ό,τι σου άξιζε να πάρεις

Μητέρα θλίψη

Φανερώσου
Με τα σκοτάδια σου να χαμογελούν
Την πέτρινη αγκαλιά σου να ορέγεται ακόμη
Στρατιές μοναχικών δημίων
Τους πειρατές των εφτά σκουπιδότοπων
Με τις λιγδιάρικες στολές τους
Να λαμπυρίζουν
Στη διάταξη των μικρών και των μεγάλων φαλλών
Αναλογίσου όλους εμάς
Που καρτερούμε τυλιγμένοι σε μολυσμένες ρόμπες
Με παντόφλες και κέρατα
Ρίχνοντας χαμόγελα νάρκες στους καχύποπτους γείτονες
Όλους εμάς
Που φτυαρίζουμε αποκαμωμένοι το σκοτάδι
Με υπεριώδη βλέμματα
Και στρώνουμε δείπνα συντροφικά
Και μοιραζόμαστε ψίχουλα μπαγιάτικιας δόξας
Και μουχλιασμένους μύθους
Αναλογίσου μας και φανερώσου
Με το επίσημο σου ένδυμα
Με τα δόντια σου τα κοφτερά τα δίκαια
Ροκάνισε το θάνατο
Που καρφιτσώθηκε στα κόκαλα μας
Και ξαναβάφτισέ μας γιους σου
Φανερώσου
Μητέρα θλίψη
Δεν την αντέχουμε πια
Τόση ορφάνια

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν
Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί
Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες
Γεμάτοι οργή κι απόγνωση
Αποφασισμένοι ωστόσο
Να το λεκιάσουν με λέξεις
βρόμικες λέξεις
άγιες λέξεις
λέξεις κλειδιά
ιδέες φαντάσματα
λυτρωτικές φράσεις

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς του λόγου

Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλα τους
Να φιλήσω τα παραμορφωμένα τους μέτωπα
Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις
Να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη του έρωτα τους
Να τους καθησυχάσω
Να τους πείσω πως δε χρειαζόμαστε άλλο αίμα γι' απόψε
Πως χορτάσαμε
Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι
Και να τους νανουρίσω

Η εποχή των σκιών

Είμαστε εδώ
Χωρίς να είμαστε
Αναπνέουμε
Περπατάμε
Μισούμε
Αγαπάμε
Αγοράζουμε
Πουλάμε
Μόνο και μόνο
Για να δικαιολογούμε
Την απουσία μας
Πώς μπορεί να ονομάζεται
Ένας κόσμος
Φτιαγμένος από σκιές
Ανύπαρκτων σωμάτων
Οι καθρέφτες αποτυπώνουν
Εντυπώσεις δυνατών ψευδαισθήσεων πόνου
Είμαστε όλοι
Ασθενικά αιμορραγούντα φαντάσματα
Μάταια προσπαθούμε ν' αφήσουμε τα χνάρια μας
Για την εποχή των πραγμάτων
Που θα ακολουθήσει
Τη δικιά μας εποχή των σκιών

Για την σχιζοφρένεια.

Η σχιζοφρένεια είναι μία υγιής αντίδραση της ψυχής και του πνεύματος ενάντια στην σταθερή και ανελέητη εξουσία του χρόνου.

Για τον φόβο.

Και ο πιο μεγάλος φόβος μου
Φοβάται μη και δεν τον φοβηθώ.

Για τούτο το κακόμοιρο κορμί.

Θυμήσου
Κι αν ακόμη υπάρχει αθανασία
Στο πνεύμα σου θα προσφερθεί
Τούτο το κακόμοιρο κορμί
Να στηριχτεί
Ούτε μια τόση δα ψευδαίσθηση δεν έχει
Μόνο κρεβάτια καταβόθρες
Βάναυσα αγκαλιάσματα
Πρόσκαιρα τιποτένια μελανώματα
Δαγκωματιές ρηχές
Λιποταξίες
Να προσδοκάς τη σκόνη
Αυτό δεν είναι άλλοθι

Η σκέψη λένε πως τρέχει

Η σκέψη λεν πως τρέχει
Πιο γρήγορα απ’ το φως
Μα αν είναι να βρεις την αγάπη σου
Όσο κι αν βιάζεσαι
Καλύτερα ξεκίνα με τα πόδια

Μία ευχή

-Κάνε μία ευχή με μία λέξη
-Όχι πόνος
Μα αυτές είναι δύο
Στ’ αρχίδια μου

Happy end I

-Έι μάνατζερ, έχω κάτι δάκρυα για πούλημα
-Επιτέλους, πάνω που σε νόμιζα ξοφλημένο!
-Πιο πολύ γι ‘αυτό έκλαψα
-Έλα στην αγκαλιά μου, μεγάλε μου αρτίστα,
Πληγωμένο μου σκυλί,
Σ’ αγαπώ σαν φουσκωμένο πορτοφόλι!

Happy end II

-Έι μάνατζερ, έχω κάτι φόβους για πούλημα
-Αληθινούς?
-Αληθινούς
-Ανελέητους?
-Ανελέητους
-Πρωτότυπους?
-Ξέρω γω?
-Δώσ’ μου να καταλάβω!
-Να, καμιά φορά φοβάμαι πως ο κόσμος αναπνέει μες στην κωλοτρυπίδα σου
-Σ’ αγαπώ, λατρεμένε μου μπάσταρδε,
Σ’ αγαπώ σαν τα ρουθούνια μου

Παράξενος άνθρωπος

Παράξενος διεστραμμένος άνθρωπος που ήταν
Τόση ομορφιά τριγύρω του
Κι αυτός χαιρόταν

ΑΠΟΗΧΟΙ

Καθισμένος στο κέντρο της μικρής μου αυλής
Νηφάλιος παρατηρώ
Την αγωνιώδη τρεχάλα της σκιάς μου
Γύρω γύρω στον ορίζοντα
Πού και πού φτάνουν στ' αφτιά μου
Οι απόηχοι από τις απόκοσμες στριγκλιές της
«Είμαστε περικυκλωμένοι απ' το Θεό
Είμαστε περικυκλωμένοι απ' το Θεό
Χωρίς ελπίδα
Ανέτοιμοι»

ΛΕΞΕΙΣ

Λέξεις λέξεις λέξεις

Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;
Τραγούδησε ο ουρανός το τρυφερό τραγούδι του;
Για ποιον;
Που ήμουν εγώ;

Λέξεις λέξεις λέξεις

Ικέτευες και εκλιπαρούσες για ένα βηματάκι
Την ώρα που χιλιόμετρα μπορούσες να διανύσεις
Γύρω σου οι πάγοι λιώνανε
ποτάμια ορμητικά γεννιόνταν

Και συ σαν βράχος έστεκες κι αφουγκραζόσουν
Λέξεις
Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;

Και τελευταίο το “Κυρία των μέσα μου ανέμων” που το έχει κάνει και τραγούδι..

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Wet like an angel. Derailed.


Είναι γελοίο. Είναι πραγματικά γελοίο. Κάθε γαμημένο σοκάκι με τα φώτα του. Λάμπες παντού. Απίστευτο πράγμα να θες να κρύψεις το πρόσωπο σου σε κάποια σκιά και να μην βρίσκεις. Δεν ντρεπόσουνα ακριβώς. Αλλάζεις δρόμο όταν ακούς φωνές εξαιτίας μιας γαμημένης λάμπας και πιάνεις τον εαυτό σου να παρακαλά τον θεό για λίγο σκοτάδι. Άντε και να πίστευες σε κάποιο θεό, να το καταλάβω. Πάνω στη ζάλη αλλάζεις για ακόμη μία φορά κατεύθυνση για μία νέα οδό. Και αυτή η πουτάνα φωτισμένη(σκέφτεσαι). Δεν προλαβαίνεις όμως να ολοκληρώσεις την σκέψη και να ρίξεις κάνα γαμοσταυρίδι…σβήνει η λάμπα πάνω από το κεφάλι σου, κοιτάς ψηλά, χαμογελάς και την αράζεις στο διπλανό πεζούλι. Και όμως είσαι σε θέση ακόμη και να χαμογελάσεις. Τα έχεις κάνει όλα πλέον.

Σπουδαίο μπαστάρδεμα συναισθημάτων που ψάχνει καταφύγιο.


ΓΑΜΗΣΕ ΜΕ.

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Ένα σχόλιο.

Ήμασταν παιδιά, μετά έφηβοι, διασχίζαμε τις πόλεις, αγοράσαμε ένα ποδήλατο, ένα σκυλί, κλειστήκαμε σε μεγάλα γυάλινα γραφεία, γνωρίσαμε το χρήμα, τα προάστια, τα σούπερ μάρκετ, ψάχναμε την αγάπη.
1992-σήμερα : Σ.Ν. ευχαριστώ για όλα όσα με κάνατε να ονειρευτώ.

Μερικές λέξεις κάτω από ένα κλεμμένο ποδήλατο.

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

The lap dance

Stuntman Mike: Cheers, Butterfly. The woods are lovely, dark, and deep. And I have promises to keep. Miles to go before I sleep. Did you hear me, Butterfly? Miles to go, before you sleep.
Jungle Julia: Sorry, Stuntman Burt...
Stuntman Mike: Mike.
Jungle Julia: Mike. She already broke off that dance.
Stuntman Mike: Is that true? Did I... miss my chance? Do I frighten you? Is it my scar?
Arlene: It's your car.
Stuntman Mike: Yeah, I know. Sorry, it's my mom's car.
Arlene: Have you been following us?
Stuntman Mike: No, but that's what I love about Austin - it's just so damn small.
Jungle Julia: You seen this guy before?
Arlene: I saw him outside of Gueros.
Stuntman Mike: I saw you outside of Gueros, too. You saw my car, I saw your legs. Now look, I ain't stalking you all, but I didn't say that I wasn't a wolf.
Arlene: So you really weren't following us?
Stuntman Mike: I'm not following you, Butterfly. I just... got lucky. So, how about that lap dance?

Jungle Julia: Sorry, it was a one-time only offer and she did it earlier this evening at Anton's.
Stuntman Mike: No, she didn't.
Arlene: How do you know?
Stuntman Mike: I'm good that way. And you look a little touché.
Arlene: What's touché?
Stuntman Mike: Wounded, slightly.
Arlene: Why should I be wounded?
Stuntman Mike: Because you expected guys to be pestering you all night, but from your look I can tell nobody pestered you at all. That kind of hurt your feelings a little bit, didn't it? There are few things as fetching as a bruised ego on a beautiful angel. So, how about that lap dance?
Arlene: I think I'm going to have to give you a rain check.
Stuntman Mike: Well, since you'll be leaving in the next couple of days, that rain check will be worthless. But that's okay. I understand if I make you uncomfortable. You're still a nice girl, and I still like you. But I must warn you of something - you know how people say "You're okay in my book" or "In my book, that's no good"? Well, I actually have a book. And everybody I ever meet goes in this book. And, now I've met you, and you're going in the book! Except, I'm afraid I must file you... under... "chicken shit."
Arlene: And what if I did it?
Stuntman Mike: Well, definitely couldn't file you under "chicken shit" then, now, could I?
Arlene: What's your name again?
Stuntman Mike: Stuntman Mike.
Arlene: Well, Stuntman Mike, I'm Butterfly. My friend Jungle Julia over here says that jukebox inside is pretty impressive.
Stuntman Mike: Yeah, it is.
Arlene: Yeah. Why don't you get ready for your lap dance?

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

The tapestry


Κύκλος. Κάποιος τον ξεκινάει. Ίσως είναι επιλογή του. Ίσως και όχι. Ίσως ξέρει τι προκαλεί. Ίσως δεν έχει ιδέα. Θα αγγίξει τον διαβήτη και μετά θα τον αφήσει ελεύθερο. Όχι γιατί το θέλει. Απλά δεν μπορεί. Κανείς δεν μπορεί να χειριστεί αυτό το όργανο αλλά όλοι θα ήθελαν έστω και για μία φορά να το κάνουν. Αν ξεκινήσει να γράφει ο διαβήτης και δεν συμβεί τίποτα για να τον σταματήσει τότε ο κύκλος θα κλείσει. Ποτέ δεν συμμετέχεις μόνος σου. Αλληλεπιδράς. Μπορείς να τον εμποδίσεις αλλά ποτέ δεν θα είναι αρκετή μόνο η δική σου προσπάθεια.

Αν τελικά κλείσει, τότε θα έρθει η σειρά για τους επόμενους. Ίσως κάποια στιγμή να ξανασχηματίσεις έναν παρόμοιο κύκλο. Τον ίδιο όμως…ποτέ. Πάντοτε όλοι θα διαφέρουν μεταξύ τους.

Bro ευχαριστώ.

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Venus and Mars

"Η Αφροδίτη και ο Άρης" είναι ένας από τους πιο διάσημους πίνακες του Μποτιτσέλι.(κλικ για zoom)




Μέχρι τώρα όλοι πίστευαν ότι παρουσιάζει την δύναμη της αγάπης. Πριν λίγες ημέρες έγινε η πραγματική ερμηνεία του έργου. Το σημαντικό στοιχείο του πίνακα που κανείς δεν παρατηρούσε έως τώρα? Το αριστερό χέρι του άτακτου σάτυρου κάτω δεξιά…

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Nepenthe


"...εἰς οἶνον βάλε φάρμακον, ἔνθεν ἔπινον, νηπενθές τ᾽ ἄχολόν τε, κακῶν ἐπίληθον ἁπάντων."

Ομήρου Οδύσσεια, ραψωδία Δ, στίχοι 220-221.

Κάποιοι προσπαθούνε να τον διώξουν. Τους είναι αβάσταχτος. Άλλοι προσπαθούν να τον αποκτήσουν για να μπορέσουν να...εκφραστούνε?




Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

One way

Όσο ζεις συλλέγεις. Συλλέγεις εμπειρίες και είσαι υποχρεωμένος να βελτιώνεσαι, να ωριμάζεις και να λειτουργείς διαφορετικά. Στη φύση του ανθρώπου είναι να δοκιμάζετε σε διάφορες καταστάσεις γνωστές ή άγνωστες προς αυτόν. Σε κάποιες από αυτές λειτουργεί εγκεφαλικά και σε άλλες βάση συναισθήματος. Οι επιλογές θα πρέπει να αναζητούνε τις βέλτιστες λύσεις. Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να αλλάζει μέσα από τα βιώματα του. Ζύγισε τα δεδομένα και σκέψου πότε βρέθηκες τελευταία φορά σε αυτή τη θέση. Αν είσαι ακόμα rookie, καλώς. Το ενδεχόμενο λάθους είναι αρκετά πιθανό. Αν όχι, τότε διεκδίκησε(με διαφορετικό τρόπο αυτή τη φορά) το καλύτερο δυνατό για τον εαυτό σου.

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010


Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Hey, you were born - Finish what was started.

Σήμερα εντελώς τυχαία άκουσα από ένα φίλο ένα τραγούδι. Το μόνο που ήθελα ήταν να μοιραστώ τους στίχους του.


Bobby Gaylor- Suicide


Animals don't have a choice.
If they're not happy with their place in the world... too bad.
They have to live the life they've been given.
Humans, on the other hand, don't have to.
We have a choice.
If you don't like your place in the world
you can get off anytime you want.
Suicide. That's right.
You don't like the way your life's going,
you don't like the way you are in the world,
anything around you,
you can check out anytime you like.
Animals aren't allowed that thought
and believe me, if they were, they would use it.
There'd be a lot of dogs and cats, owned by assholes
that live in high-rises, diving out the windows.
Zebras... if they even had remotely that thought
would take a look at themselves and go, "What the F*#K!
Black & white in a green & brown world... this blows.
I'm just gonna jump in the river.... I don't have a thumb to work a gun or hold a knife or even open a jar of pills. I'm just gonna dive into the next lion's mouth. Why even bother?"
Now, monkeys have the opposable thumb so they could kinda do it the exact same way we do. Now, there's a bunch of people that say, "Oh, it's against the law". Well, it's only against the law if you do a crappy job and get caught. Other people say, "Oh, we should save them". Yeah, well you know what? Not everybody wants to be saved. Not everybody should be saved. And who are we to force our will upon them? I mean, isn't that one of the joys about being a human? Freedom of choice? Now, it's not all bad. Now, I'm not saying "Kill yourself". But if you're gonna be an idiot and do it anyway, it's no sweat off of my back. There's a lot of good that could come from it. A little bit of bad thrown in. Some of the things: A job will open... An apartment will become available... There'll be more air for me... They say there's two girls for every guy - if you're a man, there'll be four chicks for me... There'll be more Ketel One vodka for me... There'll be one less idiot in line at the bank who gets up to the window without their F*#King slips filled out... I won't ever have to go to the store to buy my favorite Salt & Vinegar Chips and have the clerk point at you and say, "They bought the last bag".... You won't help change the McDonald's sign to a Hundred Billion Served... You'll never get AIDS... You won't have to worry about calories ever... No more, "Hey, does this make me look fat?"... There'll be one less polluting human...You won't have to recycle... There'll be one less car on the road... There'll be more Ring Dings for me... Fifty or so chickens' lives will be spared... Your fingers won't ever get red from eating pistachios... You won't be forced to visit your Grandparents on Sundays anymore... No more church... You'll be saying, "Hey, World - Kiss My Ass!"... No more wet dreams about Supermodels... No more Barry Manilow... For a few years anyway... Wondering "Am I a loser?" will be a thing of the past... Say good-bye to crappy Xmas presents from Aunts and Uncles... You won't have to suffer through a Motley Crue reunion... F*#K flossing and brushing... You'll never lose sleep over a pregnancy scare... Adios, Acne... Worrying whether you fit in or not won't be on your brain... See ya later, homework... You'll never have to sit through another movie brought to you by the creators of South Park... Schools out forever.... No more paying bills... You won't have to do chores... You won't be able to run over toads with the lawnmower though... You'll also miss McDonald's French Fries... Bugs Bunny... The amazing electrifying feeling that surges through your body when you kiss someone for the first time...
You won't be able to watch the letterbox director's cut of Jaws... Candy... Living above ground... Pudding crust... You'll miss the rush of getting your first apartment... Getting to the point in your life where you can tell your parents to "F*#K Off! I gotta make my own mistakes....you did"... You'll miss sex - you'll miss thinking about it, looking for it, sex by yourself, sex with a partner, sex with multiple partners... No more summer nights that seem to go on forever... Roller coasters.... Naming your kid the name you always wanted... Making a difference in the world... You'll miss the experience and pleasure of Hallucinogenics... Watching your neighbor's wife change clothes with her blinds open... A lifetime of masturbating... Watching your favorite team sweep the series... Music... You will definitely miss music... Trying to sneak into your house drunk - three hours past your curfew... You'll miss the blaze and glory of the 4th of July fireworks... The taste of Captain Crunch... If you're a boy, you'll miss the feeling the first time you reach up a girl's shirt... If you're a girl, the feeling the first time you reach down a boy's pants... You'll miss your favorite coat... Waffles with whipped cream and strawberries... Beating your friends at video games... You won't be around to see what shape and color the new marshmallow in Lucky Charms will be... You'll miss the feeling you get when reminiscing about your first love - thirty years after the fact... The joy of giving and receiving at Christmas... Skinny dipping... Getting stoned, reading Green Eggs & Ham, and eating like a horse that got loose in the grain bin... Flying cars... Hey, you were born - Finish what was started.

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Βορρας



Μου είχες ζητήσει να με φιλοξενήσεις με την οικογένεια σου για τις μέρες που θα ερχόμουνα. Την επόμενη μέρα σου απάντησα ναι. Στις πρώτες συζήσεις μας μου είχες πει πως τίποτα δεν σε γεμίζει. Πως δεν σκέφτεσαι τίποτα για το μέλλον σου. Ήσουν 17. Προσπάθησα να σε δικαιολογήσω.

Μετά από δύο βδομάδες πέταξα για τα μέρη σου. Πέρασα μαζί σου τρεις μέρες και ήταν αρκετές για να καταλάβω ότι ήσουν διαφορετική. Δεν ξέρω τελικά τι ήταν και πλέον δεν έχει σημασία. Την αναζητούσες μα δεν την έβρισκες πουθενά.

Γύρισα στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη. Μιλήσαμε πολλές φορές. Το ζητούσες. Μου έλεγες ότι τουλάχιστον εγώ σε κάνω να γελάς. Αναγκαζόμουνα να κάνω ατέλειωτα καραγκιοζιλίκια για να αποσπάσω ένα χαμόγελο σου αλλά στο τέλος τα κατάφερνα. Πέρασες δύσκολες στιγμές. Μιλήσαμε μια τελευταία φορά. Προσπάθησα πολύ να σου δώσω να καταλάβεις. Προσπάθησα να σου δείξω τρόπους διαφυγής. Είχες αντίθετη άποψη…

Δεν έβρισκες πουθενά την ευτυχία.
Ήσουν μόλις 17.