Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Μη με ρωτάς ποια είναι αυτή που..


Περπατάει σε βρώμικα μέρη της πόλης με το γνωστό psycho βλέμμα της, το περίεργα κουρεμένο κεφάλι, το χαμόγελο που μόνο ερωτήσεις προσφέρει…

Άλλοτε ντυμένη σαν party animal, άλλοτε με ένα μπλε see through μπλουζάκι και άλλοτε σαν μία τυχαία χίπισσα. Επίσης θυμάμαι μία γούνα και κάποιες άλλες φορές φόρμα, κουκούλα, σουφρωμένα χείλη και κάλτσα πάνω από το γόνατο. Πληροφορίες λένε ότι είσαι γενικά… ‘’κομπλέ’’.

Ω, δικέ μου είναι τυπάκι το μωρό…

Ναι ξέρω, συχνάζει σε μέρη που ο καφές διασχίζει το λαρύγγι σου ενώ τα αυτιά σου λούζονται με απαλούς jazz ήχους. Διαβάζει βιβλία και τα μάτια της αστράφτουν πίσω από τα μαύρα κοκάλινα Ray Ban γυαλιά της. Με την βοήθεια της φωτογραφικής μηχανής της φυλακίζει ξανά και ξανά τον εαυτό της. Το βράδυ θα την δεις με τα παιδιά της πλατείας να την αράζει κάπου χύμα. Αν πάλι την πετύχεις να απολαμβάνει το ποτό της περιτριγυρισμένη από σηκωμένους γιακάδες.. μην απορήσεις.

Μην απορήσεις γιατί πολύ απλά… είναι γυναίκα. Και δεν είναι μία οποιαδήποτε γυναίκα. Είναι η γυναίκα που προκαλεί και αδυνατεί να καταλάβει που αποσκοπούν οι προκλήσεις της. Τόσο ρηχή αλλά και τόσο διαβασμένη έχει μείνει κρεμασμένη από την λέξη κουλτούρα. Culture που λένε και τα αγγλά. Είναι αυτή που αναζητεί στοιχεία από δύο τόσο διαφορετικούς κόσμους.


Καυλώνει με την αλητεία
και από την άλλη χωρίς τα φράγκα
δεν υφίσταται.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Take me to the..



Λευτέρης, 36. Ένα τόσο ευγενικό και χαμογελαστό παιδί είχε την ‘’τύχη’’ να είναι μία από τις 5 περιπτώσεις παγκοσμίως με σαρκοείδη καρκίνο στον εγκέφαλο. Μάλιστα όταν το ανακάλυψε ότι υπάρχει πρόβλημα αναγκάστηκαν να στείλουν δείγματα στην αμερική για να καταφέρουν να βρουν τι είναι.

Γιάννης, 61. Γιατρός στο επάγγελμα. Ένα εγκεφαλικό ήταν αρκετό για να τον αφήσει στο κρεβάτι.

Αντωνάκης, 23. Να πω την αλήθεια δεν με πήγε η καρδία να τον ρωτήσω τι είχε. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι είχε σοβαρό πρόβλημα. Κάθε φορά πάλευε για να βγει από το δίπλα δωμάτιο. Μου θύμισε έναν συμμαθητή μου που τον φωνάζαμε αγαθό. Τόσο ήσυχος ήταν..

Θοδωρής, 31. Ιστορία αμαρτωλή. Τον έκοψα από την αρχή. Όταν όλοι είχαν κοιμηθεί βγήκαμε στο μπαλκόνι για ένα τσιγάρο. Περίμενα να ακούσω την γνωστή διαδρομή και επαληθεύτηκα. Η αποθέωση της χημείας. Δύο τσακώματα, φυλακές, φιλίες βασισμένες στα ντράγκια και σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθε η σκλήρυνση κατά πλάκας. Πλέον και αυτός το ήξερε ότι είχε ημερομηνία λήξεως. Μία φράση του κρατάω… ‘’πάντα ήμουν εθισμένος στους εθισμούς’’. Όπως έλεγε, δεν είχε τα αρχίδια απλώς για να πειραματιστεί. Απλό και σωστό παλικάρι που έκανε το λάθος να μπλέξει με την πουτάνα που ποτέ δεν συγχωρεί.

Τι σου είναι η ζωή.
Ξεκινάς να πας μία βόλτα που άλλοτε την ολοκληρώνεις και άλλοτε όχι.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν επιστρέφεις..