Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Μίλα μου για τέχνη έντεχνε


Το σακάκι του παππού, μία φωτογραφική περασμένη στο λαιμό, ένα σταθερό χέρι, μερικά ντεμέκ ψυχολογικά… και ναι δημιουργήσαμε τέχνη κύριοι.

Έντεχνοι μαλάκες.

Τέχνη είναι να αναγνωρίζεις ότι μέσα από την τέχνη κυνηγάς την προσωπική σου αναρρίχηση. Και δεν μιλάω για πνευματική αναρρίχηση γατάκι.
Τέχνη είναι να παραδέχεσαι τα απωθημένα σου. Να τα εντοπίζεις στην κάθε πρόταση που φτύνει το στόμα σου. Βασικότατο.
Τέχνη είναι να καταλάβεις ότι ασχολείσαι με την τέχνη για να μην έρθει η στιγμή που θα νιώσεις άτεχνος.
Τέχνη είναι να ξέρεις ότι εκμεταλλεύεσαι την τέχνη. Διανοούμενε υποκριτή.
Ακόμη και το intellectual ‘’εγώ’’ σου το αποκαλείς τέχνη. Κατά τα άλλα είσαι και εσύ ένα παιδί που είχε την ανάγκη να πιαστεί από κάπου και έτσι μοιραία… ερωτεύτηκες την τέχνη.

Τέχνη είναι να έχεις τα αρχίδια να παίρνεις αυτό που θες. Να το κλέβεις. Τέχνη είναι να μην μπλοφάρεις κρύβοντας τις σκέψεις σου πίσω από λέξεις αλλά να τις σερβίρεις στην μάπα αυτού για τον οποίο προορίζονται. Τέχνη είναι το πάθος που συχνάζει στους δρόμους και όχι στα κέντρα φθηνών ιδεολογιών.

Η τέχνη πρέπει να είναι ακραία και να απαιτεί να είσαι ακραίος.  
Η γαμημένη ωμή και ειλικρινής αισχρότητα… είναι τέχνη.
Μίλησε μου και άλλο για τέχνη… με κάνεις και γελάω παρόλο που δεν ξέρω από αυτά.
 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Φιλίππου νομίζω λέγεται.



Παρακμιακό μαγαζάκι, πολύ κόσμο, ήδη πατημένος, πατήματα και μέσα στο μαγαζί, τα απαραίτητα τσίπουρα, ρεμπέτικο και ένα αρσενικό να σου λέει τους πόνους του.

Μόνο μη νηφάλιες μορφές. Σκέψεις πρόστυχες, μα πάντα τόσο αληθινές που λένε και οι χατ τρικ.

Και εδώ η φωνή και η μουσική της Lady Lazarus. Μιας φίλης που αγαπώ. Ρίξτε μια ματιά.