Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Τhis dance with you



Αν με ρωτήσεις τι βαρέθηκα παραπάνω, να χάνω ή να κερδίζω… θα σου πω ότι βαρέθηκα να παρατηρώ.

Μάθε ότι κυκλοφορεί παντού γύρω μας. Εμείς απλά τον συγκεκριμενοποιούμε. Το όνομα του είναι έρωτας.

Πάνω που είχα βαρεθεί, εκείνη η ανέμελη κίνηση των μαλλιών σου μου χάρισε μία πληγή στα χείλη. Τα δάγκωσα χωρίς να το καταλάβω.

Απλώς υπάρχει και όταν την βρεις πρέπει να είσαι σε θέση να δεχτείς τον βιασμό. Να δεχτείς ότι δεν χειρίζεσαι τίποτα και ότι έστω και για λίγο αφήνεις το τιμόνι στα χέρια της. Το όνομα της είναι θηλυκότητα.

Όσο για τα μαλλιά σου… να ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα τα αγγίξω. Προς το παρόν αρκέστηκα στο να τα μυρίσω.



Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Trip in a trip


Μοιρα λέει κάποιος. Φυσικά και δεν τον πίστεψε.


Στον χώρο της παραίσθησης δημιουργείται ένα θέμα… το καλό σεξ μπερδεύει τα πράγματα.


Και μετά λίγο αλκοόλ. ‘’Τελικά τι είμαστε εμείς? Τι παριστάνουμε?’’ Έπρεπε κάποιος να ρωτήσει.


Η ανθρώπινη ιδιότητα είναι αρρωστημένη.


Το ηλίθιο χαμόγελο πάντα έρχεται τις στιγμές που δεν πρέπει. Μάλλον κάτι του άρεσε και χαμογελάει. Παίζει να του προκαλεί και αμηχανία αλλά ξέρει τα λόγια…


Για τα πάντα υπάρχει το απόγευμα που θα τα συνοδέψει κάπου μακριά. Τα πάντα το διασχίζουν και δεν είναι τίποτα όπως πριν. Όλα έχουν το δικό τους ξεχωριστό απόγευμα.


Για αυτό υπάρχουμε. Για αυτό το σφιγμένο στομάχι. Για αυτό το μοναδικό κενό που τρομάζει.


Παρόλα αυτά μερικές φορές με μπερδεύω.



Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

You fuckin with the best..


Όχι μανά..

Πάει καιρός που μεγάλωσα αλλά ξέρω…

Ξέρω ότι η σημερινή αγκαλιά είναι η καλύτερη που είχα. Με πήρε μαζί της και δεν δίστασε να μου δείξει τον δρόμο. Με πόνεσε εκεί που έπρεπε και έφερε το χαμόγελο όταν το χρειάστηκα. Πήρα σαν δώρο την ομορφότερη νύχτα και όλα εκείνα τα νεκρά λουλούδια που βρήκα μέσα της. Δεν χρειάστηκε να λυπηθώ αλλά ούτε καν να ερωτευτώ. Ήταν εκεί για εμένα. Ήταν πάντα εκεί για να μου προσφέρει ένα καινούργιο συναίσθημα δυνατότερο από το προηγούμενο. Κάτι περίεργες νύχτες ξάπλωνα πάνω της, μου έδειχνε τα χρώματα της και μου ψιθύριζε στο αυτί… ‘’τα καλύτερα χρόνια σου’’. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου. Αυτή ήταν η σημαντικότερη γκόμενα της ζωής μου. Θεσσαλονίκη λέγεται.


Ότι και αν γίνει, όπως και αν καταλήξω, όπου και αν βρεθώ… μην ανησυχείς γιατί εγώ δεν πρόκειται βγω χαμένος. Δεν γεννήθηκα για να κουβαλάω αυτόν τον τίτλο.