Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα υπό τον ήχο της βροχής.

Χριστούγεννα με ένα φιλαράκι. Πήραμε κάτι μπουκάλια amstel από ένα περίπτερο και περπατήσαμε στην βροχή ως που αράξαμε λίγο απόμερα κάτω από την στέγη ενός κτηρίου. Περασμένα μεσάνυχτα εκτεθειμένοι στους ήχους της φύσης. Είχαμε να μιλήσουμε κάτι μήνες και είχαμε πολλά να πούμε. Ήταν αδύνατο να μπούμε σε λεπτομέρειες για αυτό και περιοριστήκαμε σε μία συζήτηση γενικού περιεχομένου σχετικά με τις ζωές μας. Μοιραστήκαμε σκέψεις, στιγμές, ψυχολογικά. Λίγο οι καταχρήσεις, λίγο οι λανθασμένες επιλογές, λίγο τα ανύπαρκτα συναισθήματα, λίγο η εσωτερική ανισορροπία, λίγο οι αιώνιες σπουδές, λίγο το εύθραυστο μέλλον. Ήταν μία λογική συζήτηση. Ήταν μία από αυτές που αρέσκομαι να κάνω με άτομα που ξέρω ότι θα ανταποκριθούνε.

Γουστάρω που έχω άτομα τα οποία έχουν να μου δώσουν και πάνω απ’ όλα νιώθουν. Γουστάρω που η ζωή μου πήρε αυτή την κλήση εδώ και λίγα χρόνια και γουστάρω που τον τελευταίο καιρό η κλίση μεγαλώνει. Μέχρι πρόσφατα ένιωθα να πνίγομαι.

Δεν χρειάζονται υπερβολικές δόσεις αγάπης. Λίγες και αληθινές.